Cover

Neal Chadwick: Bloemen op het graf

Bloemen op het graf 

Thriller

 

Het formaat van dit boek komt overeen met 120 paperback pagina's.

 

Hij wist dat hij deze foto's nooit van zich af zou halen...

Beelden die hij weer ziet als zijn vriendin plotseling verdwijnt en de misdaad scène onderzoekt.

 

Copyright

NEAL CHADWICK IS A PEN-NAME OF ALFRED BEKKER.

Een CassiopeiaPress Book: CASSIOPEIAPRESS, UKSAK E-Books en BEKKERpublishing zijn afdrukken van Alfred Bekker.

© door Auteur/dekking: Firuz Askin

ORIGINAL: BLUMEN AUF DAS GRAB

© van deze uitgave 2018 door AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen

www.AlfredBekker.de

postmaster@alfredbekker.de



1

Hij dacht vaak aan het verleden.

Heel vaak.

Keer op keer.

En hij wist dat hij die foto's nooit kwijt zou raken.

- Nooit! - een woord gesproken door een bitter koude vrouwenstem.

Het was een koude, oncomfortabele herfstdag toen ze naar de begraafplaats gingen. De vrouw had bloemen meegenomen.

Geraniums. Met een bewust, bijna plechtig gebaar legde ze de bloemen op het graf. En toen stond ze er een tijdje voor en zweeg terwijl de jongen met wie ze was gekomen zich tegen de koude wind had geschoord en bevroor.

De jongen wist de vrouw nu niet te storen. Ze raakte toen behoorlijk van streek. Dus hij zei niets en bleef rustig terwijl de tijd naar voren kroop als een oneindig langzame slak.

De grijze wolken waren inmiddels donkerder geworden. Het begon te regenen. Het was niet de eerste douche op deze donkere dag, maar een bijzonder zware.

- Het regent - , zei hij, maar het leek de vrouw helemaal niet te storen. Ze hoorde niet wat de jongen zei.

Ze leek verloren in zichzelf, bijna in een trance. - Moeder, ik ben allemaal nat!

Nu keek ze naar hem neer en ontmoette de jongen de blik in haar ijsgrijze ogen. Er zat iets in haar gezicht. Haar lippen glimlachten bijna.

Ze knielde op hem neer.

- Je bent nu de man van het huis, zei ze met een vreemde ernst in haar stem. - Je weet wat dat betekent, nietwaar?

- Kunnen we niet naar huis? Het regent!

- Ja, we vertrekken snel.

- Ik ben allemaal nat! En er zit al water in mijn schoenen!

- Ja, ja. Ik zal je wat warme chocolademelk maken.

Ze boog iets verder en zei toen: - Je moet me beloven dat je me nooit zult verlaten, hoor je?

- Waarom zou ik u verlaten?

- Je belooft me, toch?

- Zeker.

- Nooit!

- Nooit.

 

 

2

- Ik kan niets doen aan je maagpijn, jongeman.

- Je kunt iets voor mij opschrijven.

- Natuurlijk kan ik dat. Maar dat lost uw probleem niet op.

- Wat voor soort probleem?

- Wel...

De dokter had een zwarte volle baard, een hoogbruin voorhoofd en een zeer zachte, zeer diepe stem die onmiddellijk vertrouwen kon wekken.

- Ik wil niet dat je me verkeerd begrijpt, begon hij onhandig en draaide voortdurend zijn vlezige duimen om elkaar heen. De dokter wist al dat hij het verkeerd had gedaan.

- Maak je geen zorgen, kwam de nogal coole reactie.

De dokter leunde achterover en keek de ander aan. Zodra hij zijn mond half open opende, maar er dan slechts een beetje lucht door blies. Hij had de woorden nog niet.

- Zo is het, begon hij toen heel voorzichtig en met een ondertoon die de jongeman niet beviel. - Je bent biologisch perfect gezond.

- O, ja, - , het kwam terug met een ironische ondertoon.

De arts knikte beslist. - Ja.

- Denk je dat het allemaal in mijn hoofd zit?

- Nee, niet dat.

- Zo klinkt het!

- Luisteren...

- Als je niets voor mij opschrijft, ga ik naar een andere dokter. Er zit genoeg in het telefoonboek!

De dokter zuchtte.

- Ik zal iets voor je opschrijven. - Maar ik heb mijn hele repertoire van onderzoek en tests op je echt uitgeprobeerd.

- En mijn maag is gezond!

- Dat klopt.

- Misschien straalt de pijn van een ander orgaan naar de maag. Er is zoiets!

- Ja, natuurlijk... Maar ik denk dat dat bij jou niet het geval is. - Ik kan je iets geven voor de pijn, maar... De dokter aarzelde en kraste zijn oorlel zenuwachtig voordat hij er uiteindelijk uit kwam: - Maar je moet iets anders doen!

De jongeman was sceptisch.

- En wat vroeg hij.

- Je hebt iemand nodig die... met u praten.

- Wat?

- Ja, ik denk dat je klachten psychosomatisch zijn, legde de dokter uiteindelijk uit.

Eindelijk was het uit.

De dokter boog zich over de tafel en probeerde een neutrale gezichtsuitdrukking aan te trekken. - Ik kan een collega aanbevelen die u psychologische begeleiding kan geven.

De jongeman keek met afschuw naar de dokter en mompelde: - Je weet wat? Schrijf me gewoon iets voor de pijn en mij te sparen met dergelijke aanbiedingen!

De dokter haalde zijn schouders op.

- Zoals u wilt. Het was slechts een suggestie.

- En ik wees hem af!

- Ik bedoelde het goed.

- Zeker.

 

 

3

- Als je vader zou leven, zou alles anders zijn, zei ze ooit tegen hem.

Hij fronsde.

Dat had ze al vaak gezegd.

Meestal wanneer alles wat haar met een mooie regelmaat overkwam over haar hoofd dreigde te groeien.

Ze stond voor het raam, had haar armen gekruist voor haar borst en keek uit in de tuin, verdwaald in gedachten.

Het was net gestopt met regenen en de wolken scheurden langzaam open.

- Wat zou er anders zijn - , vroeg hij zorgvuldig.

Zijn eigen stem klonk hem vreemd, alsof het die van iemand anders was.

- Alles, mompelde ze afwezig.

Hij zou het niet laten. Dit keer niet.

- Wat precies? - , haakte hij haar vast met zijn blik.

Nu wendde ze zich tot hem.

Haar glimlach was vluchtig en een beetje zuur.

- Ik heb veel werk te doen, jongen, legde ze toen uit en vertrok.

Hij keek naar haar, keek door het raam en even later begon ze in de tuin te werken. Hij ademde diep en schudde zijn hoofd een beetje.

Ze gelooft er echt in, hij realiseerde het met een mengeling van verbazing en horror.



4

Hun eerste ontmoeting verliep nogal ongunstig. Het was op de parkeerplaats van de supermarkt toen hij waarschijnlijk zijn gedachten in de auto had achtergelaten en er gewoon omheen rende. Hij had haar gewoon niet gezien.

Hij keek haar een tweede keer aan toen het gebeurde.

Ze was mooi, dacht hij.

Bruin, schouder lang haar, groengrijze ogen en een fijn afgeknipt gezicht.

- Het spijt me echt, zei hij terwijl hij haar de dingen zag oppakken die uit haar tas waren gevallen. Een van die yoghurtbekers is dan niet meer te redden. - Het spijt me echt.

- Ja, het is in orde.

Een paar snelle zetten en ze had haar spullen weer verzameld.

Ze nam ook de yoghurt - tenminste dat wat met twee vingers vastgehouden kon worden. Ze grimasde toen ze hem in een nabijgelegen prullenbak schoot.

Toen ademde ze diep en hij stond er vrij hulpeloos en had geen idee wat te doen of te zeggen in een dergelijke situatie.

- Ik zal de yoghurt natuurlijk vervangen, hoorde hij zelf zeggen en voelde zich erg dom.

Ze rolde haar ogen.

- Beter uw geld te besparen, zodat u zich kunt veroorloven een paar sterkere bril wanneer je de kans krijgt!

- Een nog sterkere?

Hij vond het grappig en kon zijn grijns gewoon niet onderdrukken.

Ze keek hem nogal boos aan en moest dan zelf lachen. Ze lachten eindelijk allebei en een kwartier later zaten ze samen in een straatcafé en dronken samen een cappuccino, die hij natuurlijk betaalde.

- Ze vroeg verbaasd - twee suikers- terwijl hij de kleine papieren zakjes openscheurde en de inhoud in het kopje gooide.

Hij keek omhoog.

- Ja, waarom?

- Is dat niet te zoet?

- Nah.

- Wel...

Ze zwaaide met haar gezicht en hij klopte terwijl hij roerde.

Het begon een beetje traag, maar uiteindelijk kregen ze zelfs zoiets als entertainment. Hij hoorde haar stem en de zijne en had het gevoel dat hij ernaast stond en luisterde. Zijn lippen bewogen als vanzelf, wat hem verraste, want in de rol van de extraverte entertainer was hij allesbehalve geoefend.

Maar in feite maakte het niet uit wat hij zei of wat zij zei.

Hij keek haar aan en dacht: Ze doet me denken aan... Maar hij weigerde het door te denken. Nee, zei hij tegen zichzelf. Dat is op dit moment niet belangrijk. Alleen het hier en nu was van belang.

Ondertussen gaf ze hem een betoverende glimlach.

- Het spijt me dat ik gewoon een beetje heftig reageerde, zei ze, met een charmante vorm van verlegenheid.

- Het maakt niet uit, zei hij, leunend een beetje achterover en kruising van zijn benen.

Maar ze weersprak hem.

- Ja, ja, je kunt jezelf beter onder controle hebben! Ze haalde haar schouders op.

- Echt, vroeg hij met een glimlach en stak zijn wenkbrauwen een beetje omhoog.

Ze knikte.

- Ik denk het wel, zei ze op haar zeer beslissende manier, die op de een of andere manier sympathiek met hem was.

Zijn linkerhand ging naar één kant, vond uiteindelijk de oorlel en plukte er iets op.

- Nou, ik weet het niet...- mompelde hij.

Ze hief haar handen op, nam haar beker en siep voorzichtig op de cappuccino.

- Ik ben vrij impulsief, zei ze met een glimlach. - Ik denk dat ik daar ook niet veel aan kan doen.

Waarom zou ik, hij dacht.

Hij vond het leuk.

Het leek hem dat ze een overvloed aan energie had.

En hoewel hij bijna een halve meter van haar vandaan zat, leek een deel ervan hem nog steeds uit te stralen. Hoe dan ook, in haar aanwezigheid voelde hij een vreemd stimulerende tinteling die van boven naar beneden door hem heen leek te stromen.

Dat had hij lang niet gevoeld. Niet voor een lange tijd...

Sindsdien.

Hij herinnerde zich dat.

Het was hetzelfde gevoel. Bijna toch.

- Wat doe je voor de kost, vroeg en keek ze hem aan alsof ze hem aan het puntje van haar neus kon vertellen.

- Ik...

Haar stem leek hem te elektrificeren.

Hij zuigde gewoon luidruchtig de crème van zijn cappuccino.

- Laat me raden! - , eiste ze.

Hij haalde zijn schouders op.

- Wat gebeurt er ook!

- U bent een ambtenaar!

Hij glimlachte.

- Verkeerd!

- Echt?

- Ja.

- Ik had er een eed op kunnen afleggen.

- Waarom?

Ze rolde haar ogen. Dat maakte ze prachtig. - Zo zie je er gewoon uit, zei ze.

- Dat bewijst nog maar eens hoe bedrieglijk de schijn kan zijn - , lacht hij.

Ze kruiste haar armen voor haar borst.

- Kom op, vertel het me! Wat doe je echt?

- Ik ben een koopman. Griffier van de uitgeverij.

- Dan ben je betrokken bij boeken?

Hij schudde met zijn hoofd.

- Nee, de uitgever voor wie ik werk produceert wat reclamepapier en een gratis magazine voor apotheekklanten.

- Oh, dus.

Het klonk bijna een beetje teleurgesteld.

- En jij, vroeg hij.

- Wat denkt u?

- Kapper.

- Waarom zou je dat zeggen?

- Nou, je hebt een goed kapsel.

Ze lachten.

- Nee, zei ze met een glimlach. - Ik ben bang dat je het ook bij het verkeerde eind hebt!

- Dus?

- Ik werk in een glazenwinkeltje.

- Ook al draag je geen bril?

- Dat klopt.

- Is dat niet schadelijk voor het bedrijfsleven?

Ze hadden een tweede en een derde cappuccino. Tot slot zei ze dat ze moest vertrekken.

- Zal ik je weer zien?- vroeg ze.

- Zeker.

Hij was veel te verbaasd om het tegendeel te zeggen.



5

Twee dagen later kwamen ze elkaar weer tegen. Deze keer dronken ze hun koffie met haar, in haar allesbehalve ruime eenkamerappartement.

- Hier niet veel ruimte, verontschuldigde ze zich.

- Maakt niet uit.

Op een gegeven moment zei ze: - Ik denk dat je een aardige kerel bent.

Hij glimlachte saai.

- Dus?

- Ja.

Ze zat vrij dicht bij hem op een bank die, uitgeklapt, ook als bed moest dienen. Hij dacht dat ze goed rook. Ze had haar haar vastgebonden in de rug.

Het zag er goed uit op haar.

Ze keken elkaar aan en hij was gehypnotiseerd door dit paar groengrijze ogen. Seconden later voelde hij haar zachte lippen op zijn.

- Als je niet wilt overnachten, vroeg ze even later.

Hij aarzelde even en knikte toen resoluut.

- Ik moet eerst bellen.

Ze glimlachte.

- Met wie?

- Officieel - , liegt en kust hij haar, - kan niet worden uitgesteld tot morgen.



6

- Hé, je komt vanavond om te verpletteren?

Hij stond aan de snackbar en had de sterke vrouw achter de balie net verteld wat hij wilde.

Een hotdog en een biertje. Alcoholvrij natuurlijk.

Hij draaide zich halverwege om en keek als chauffeur in het hoekige, gebruinde gezicht van Jürgen Brock, die ook bij de uitgeverij werkte.

- Wat is het, vroeg Brock toen hij niet meteen een antwoord kreeg.

- Wel...

- Niet in de stemming? Brock sloeg hem met zijn vuist in de schouder. - Of te zwak?

Peter schudde met zijn hoofd en knijpde iets rond.

- Nee, zei hij toen. - Ik heb plannen.

- Wat?

- I...-

Hij aarzelde. En toen kwam zijn hotdog langs en moest hij ervoor betalen.

Brock grilde van de ene naar de andere van zijn uitpuilende oren. Zijn ogen werden zo klein dat het bijna een knippering leek.

- Je hebt iemand ontmoet, toch? De voorstelling leek hem op de een of andere manier te vermaken.

Peter knikte.

- Ja, bekende hij.

- Ziet ze er goed uit?

- Hm', Petrus neuriede zodat het klonk als toestemming. Peter glimlachte even in zichzelf en vervolgde: - Ik vind haar geweldig. Ze is een geweldige vrouw.

- Oh la la la - , gemaakt Brock. - Klinkt als iets heel ernstigs!

- Ik denk van wel.

- Echt verliefd op?

- Bij wijze van spreken, ja.

Brock lachte en sloeg Petrus op de schouder

Imprint

Publisher: BookRix GmbH & Co. KG

Text: (C) ALFRED BEKKER CASSIOPEIAPRESS
Publication Date: 07-04-2018
ISBN: 978-3-7438-7423-7

All Rights Reserved

Next Page
Page 1 /